Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου (1936-1941) επέβαλε για πρώτη φορά συστηματική και θεσμοθετημένη προληπτική λογοκρισία στη δισκογραφία και το ραδιόφωνο, επιφέροντας βαθύ μετασχηματισμό στους στίχους, τη θεματολογία αλλά και τη μουσική ταυτότητα του ρεμπέτικου.
Θεσμοθέτηση Προληπτικής Λογοκρισίας: Με τους Αναγκαστικούς Νόμους του 1937 και 1939, συστάθηκαν ειδικές επιτροπές υπό το Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού, από τις οποίες έπρεπε να περάσει κάθε στίχος και μουσική σύνθεση πριν τη δισκογράφηση.
Απαγόρευση της θεματολογίας του τεκέ και της παρανομίας: Απαγορεύτηκαν αυστηρά οι αναφορές σε ναρκωτικά (χασίς, πρέζα), ναργιλέδες, φυλακές και «μάγκες», υποχρεώνοντας τους δημιουργούς (όπως τον Μάρκο Βαμβακάρη) να παραποιούν τους στίχους τους (π.χ. αλλαγή του «ναργιλέδες» σε «τσιφτετέλια») ή να αποσύρουν τραγούδια.
Διώξεις και απαγόρευση των αμανέδων: Το καθεστώς επιδίωξε την αποκάθαρση της ελληνικής μουσικής από τα ανατολίτικα και μικρασιατικά στοιχεία, απαγορεύοντας τους αμανέδες από τη δισκογραφία και τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις ως «αναχρονιστικές θρηνωδίες».
Στροφή προς το νεότερο λαϊκό τραγούδι: Η πίεση της λογοκρισίας ανάγκασε τους συνθέτες να απομακρυνθούν από το περιθώριο και να στραφούν σε πιο κοινωνικά αποδεκτά, ερωτικά και κοινωνικά θέματα, ανοίγοντας τον δρόμο για τη νεότερη λαϊκή μουσική (με κύριο εκπρόσωπο τον Βασίλη Τσιτσάνη).

